Thursday, 11 December 2008

လြတ္ေၿမာက္ခြင့္ေပးပါေတာ့


အခန္းက်ဥ္းေလးထဲ

ငါတစ္ေယာက္ထဲ

အထီးက်န္မွဳေတြ

နာက်င္မွဳေတြနဲ ့ေပါ့

မၾကားခ်င္ေတာ့ဘူး

ငါ့ကိုတစ္ေယာက္ထဲေနခြင့္ေပးပါ

နွဳတ္ဆက္စကားတစ္ခြန္းမ

မဆိုပဲငါ့အနားက

ထြက္သြားပါေတာ့...

မင္းေပးတဲ ့အၿပံဳးေတြဟာ

ငါ့အတြက္ေတာ့အဆိပ္တစ္ခြက္

ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီ..

တစ္ခ်ိန္တုန္းကငါခ်စ္ခဲ့တဲ့

မင္းဟာအခုေတာ့ေၿမြေဟာက္တစ္ေကာင္လို

ငါ့ကိုအဆိပ္တက္ေစခဲ့ၿပီ

ထြက္သြားပါေတာ့..

ေပးသေလာက္ၿပန္မရခဲ့ေတာ့လဲ

ငါ့ဘ၀နဲ ့ငါရွိေစေတာ့.

ငါ့ကိုလြတ္ေၿမာက္ခြင့္ေပးပါေတာ့ကြာ..

တစ္ခ်က္ေလးၿပံဳးခဲ့ရင္ေတာင္

အဲဒါငါ့ရဲ ့ငိုေၾကြးၿခင္းပါ..

6 comments:

အလွတရား said...

ဟယ္ ငါ့သူငယ္ခ်င္း
ျခင္းမေလးကုိ
ဘူဒူ ဖမ္းထားတာလဲကြ
ျပန္လႊတ္ေပးလုိက္။
ဒါပဲ..
(စတာေနာ္..စိတ္ဆုိးနဲ႔)
ကဗ်ာေကာင္းတယ္...
:P :P

Republic said...

ကဲ .. အသင္ လြတ္ေျမာက္ေစေသာ၀္ ၊၊ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ျပီ ၊၊

မီးေတာက္ said...

ကဗ်ာေလးကို ခံစားသြားပါတယ္........
ဆက္လက္ေရးသားႏုိင္ပါေစ..

အ႐ုပ္ကေလး said...

ကဗ်ာေတြ မ်ားလာတယ္
ဆက္လက္ ေရးဖြဲ႕ႏိုင္ပါေစ

အိမ္ said...

ကဗ်ာေလးေတာ့ၾကိဳက္ပါတယ္ဗ်ာ။
နားမလည္တာေလးတခုရွိလုိ႔ ေမးပါရေစေနာ္
ေပးသေလာက္ၿပန္မရေတာ့လဲ ဆုိတဲ့စကားေတာ့ သိပ္ဘ၀င္မက်ဘူးဗ်ာ
ဘယ္နဲ႔ဗ်ာအခ်စ္ကုိ အေပါင္ဆုိင္မ်ားေအာက္ေမ့
ေနလားမသိဘူး။
အဟိဟိဟိဟိဟိဟိ

ဟိန္းမင္း+ကေလးေလး said...

ေကာင္းတယ္ကင္မ္
ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္မိေတာ့
ကိုယ္တိုင္အခန္းတစ္ခုထဲေရာက္သြားသလိုပဲ
လြတ္ေျမာက္ခြင့္ကိုအရူးအမူးလိုခ်င္ေနတဲ့လူလိုေပါ့
ေလွာင္ပိတ္ခံထားရတဲ့သူက
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာလြတ္ေျမာက္ေနတယ္လို႔
ျပန္ေတြးၾကည့္မိတယ္...
ေကာင္းတယ္ကင္မ္ေရ...ကဗ်ာေလးအသက္ေတာ္ေတာ္
ပါတယ္
အဆင္ေျပပါေစ..................
အကို