ေက်ာင္းအိပ္မက္...

ေက်ာင္းသီခ်င္းေလးပါ.. သီခ်င္းသစ္ေလးမို ့နားေထာင္ေပးၾကပါဦးရွင္... :))

ေၿပာၿပခ်င္တယ္...

ဆက္ရန္မရွိတဲ ့ဇာတ္..
ငါ အထပ္ထပ္မမက္ခ်င္ေတာ့ဖူး...
ႏြမ္းေနၿပီၿဖစ္တဲ ့ပန္း..
ခဏခဏ မနမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး..
ကာရံမဲ ့တဲ ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ငါ မၾကာခဏထုတ္ထုတ္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး..
သံဇဥ္မဲ့ ေတးသြားတစ္ပုဒ္..
ထုတ္ထုတ္ၿပီး မညည္းခ်င္ေတာ့ဘူး...
ၾကိဳးေလ်ာ့ေနတဲ ့ ဂစ္တာတစ္လက္..
အဆက္မၿပတ္ မတီးခ်င္ေတာ့ဘူး..
ခါးသက္သက္ေကာ္ဖီတစ္ခြက္..
တရိွဳက္မက္မက္ မေသာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး..
၀ိုးတိုး၀ါးတား အိပ္မက္ထဲ..
တ၀ဲလည္လည္ မရစ္မူးခ်င္ေတာ့ဘူး..
စာနာမွဳကင္း...
ညွာတာမွဳ အရွင္းနဲ ့..
ရက္ရက္စက္စက္ထားပစ္သူ..
ငါ.. မိုးတိုးမတ္တပ္ ေမွ်ာ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္..
တစ္ခ်က္တစ္ေလ ေတာင္ ေစာင္းငဲ ့မၾကည့္သူအတြက္..
ငါ့အခ်စ္ေတြ...
ပိုးစိုးပက္စက္ ေအးခဲသြားၿပီၿဖစ္ေၾကာင္း..
ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာရင္း...
နင့္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္....။

(ဒီကဗ်ာေလးက ကြ်န္မ ခ်င္းမေလးရဲ ့ေနာက္ဆံုးပို ့စ္တစ္ခုလဲ ၿဖစ္လာနိုင္ပါတယ္..
ေလာေလာဆယ္ ဘာmood မွမရွိေသးလို ့ေရးထားတဲ ့ကဗ်ာေလးေတြေတာင္ အဆံုးမသတ္
နိုင္ဖစ္ေနပါတယ္.. ဒါေၾကာင့္ ေလာေလာဆယ္ Blogging ကိုနားထားပါတယ္.. သယ္ရင္းမ်ားဆီ
လာမလည္နိုင္ခဲ့ရင္လဲ အားလံုးပဲနားလည္ေပးေစခ်င္ပါတယ္..  :D )

ဒီဇင္ဘာ ရဲ ့ညတစ္ညမွာ...

ဒီဇင္ဘာရဲ ့ညတစ္ညမွာေပါ့..
မာန ေတြကိုခြါခ်..
သိကၡာေတြကို ဟာသလုပ္ခံရဖူးတယ္...။

နွင္းမက်တဲ ့ေဆာင္းတစ္ညမွာေပါ့...
အထင္းသားလို ့ထင္မွတ္ခဲ့တဲ ့
သူ ့အၾကင္နာေတြ..
ၿပတင္းတံခါး ေလတစ္ခ်ပ္အတိုးမွာ..
အခိုးအေငြ ့အလား ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ဖူးတယ္...။

မိုးမက်တဲ ့အဲ့ဒီညမွာေပါ့...
ငါဆိုတဲ ့ ကမာေကာင္ေလးက..
ပုလဲတစ္ပြင့္ ငါေမြးထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္..။

လမသာတဲ ့ညတစ္ညမွာေပါ့..
၁၅၀၀ ကိုအေပးခံရလိုက္..
ၿပန္ရုတ္သိမ္းခံရလိုက္နဲ ့..
ငါ အန္ထုတ္ထားတဲ ့အခ်စ္ေတြ
ၿပန္အသြပ္သြင္းခံရဖူးတယ္...။

ေအးခ်မ္းလွတဲ ့ေဆာင္းတစ္ညမွာေပါ့..
မၿဖစ္နိုင္ ဆိုတဲ ့စကားတစ္ခြန္းနဲ ့..
တၿမိဳက္ၿမိဳက္နဲ ့ငါေလာင္ကြ်မ္းခဲ့ဖူးတယ္..။

သူ ့အတြက္ မနက္...
ငါ့အတြက္ ည ၿဖစ္ခဲ့တဲ ့အဲ့ဒီညမွာေပါ့..
ငါ ပ်ိဳးခဲ့တဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းသစ္ပင္..
အၿမစ္က ဆြဲနဳတ္.. အမွိဳက္ပံုးထဲ
လႊင့္ပစ္ခံရဖူးတယ္...။

ေအးခ်မ္းၿခင္းနဲ ့ပူေလာင္ၿခင္း...
ခ်ိဳၿမိန္ၿခင္းနဲ ့ခါးသီးၿခင္း...
အခ်စ္နဲ ့အမုန္း...
ဒြန္တြဲေနခဲ့တဲ ့...
အဲ့ဒီ ဒီဇင္ဘာ ညတစ္ည...
ငါ့ဘ၀အတြက္ အမွတ္တရ တစ္ခုအၿဖစ္...
ငါ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့မိတယ္...
အဲ့ဒီည ခ်မ္းေလးမွာေပါ့....။

သူငယ္ခ်င္း ခ်စ္သူ

ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ..
သူငယ္ခ်င္းေပါ့..
ဒါေပမယ့္..
ငါတို ့ခ်စ္ၿခင္းေတြ..
သူငယ္ခ်င္းထက္ပိုခဲ့ၾကမွန္း..
ငါတို ့ခ်င္းပဲသိၾကတယ္...။

ငါ... အထာပိုတယ္လို ့
နင္..ဆိုလိုခ်င္တာလား..
တကယ္ေတာ့.. ငါ့မွာ..
အနာသက္သာေအာင္..
အထာညက္သေယာင္ေဆာင္ခဲ့ရတာ..
ေထာင္လႊားတယ္လို ့ေတာ့..
နင္မယူဆ ေကာင္းပါရဲ ့..။

ပြင့္လင္းမွဳေတြ မ်ိဳသိပ္ရင္းနဲ ့
ၿမံဳစိစိၿဖစ္လာလို ့..
ဖံုးဖိခ်င္တဲ ့ခ်စ္စကားေတြေတာင္..
တံုးတိတိထြက္လာတတ္ၿပီ..။

နွလံုးသားခ်င္းနားလည္ေပမယ့္
အနာဂါတ္ကိုေလွ်ာက္လွမ္းဖို ့
ငါတို ့ေၿခလွမ္းေတြ..
ဦးေနွာက္အသိက ဟန္ ့တားခံရေတာ့..
ငါတို ့ခံစားခ်က္ေတြလဲမဆံ့မၿပဲနဲ ့ေပါ့..။

နားလည္ဖို ့အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားရင္း
နားမလည္ၿခင္းေတြက ခဏခဏ
အနိုင္ယူလို ့.. မေၿပလည္ၿခင္းေတြနဲ ့
ငါတို ့ ယဥ္ပါးလာခဲ့တာ...။

ေလာ့ခ္မခ်ခဲ့ဖူးတဲ ့တံခါးတစ္ခ်ပ္..
နင္အထပ္ထပ္ေခါက္ခဲ့ရင္..
ငါ အဆက္မၿပတ္ မပိတ္ရက္ဘူးဆိုတာ..
နင္ သတိမခ်ပ္မိဘူးလားဟယ္..။

မာန.................
ငါ မကိုးကြယ္ေပမယ့္..
ငါ့တြယ္တာမွဳေတြကို..
အကြယ္အကာအၿဖစ္ေတာ့..
ရြယ္ကာသံုးၿဖစ္မယ္ထင္တယ္...။

ကြ်န္မရဲ ့အဓိပါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္မ်ား...

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ....
အၿဖဴထည္သက္သက္..
မွ်င္မွ်င္ေလးရွိတဲ ့သံေယာဇဥ္..
၀န္တိုၿခင္းကင္း..
ပူေလာင္ၿခင္းအရွင္းနဲ ့..
ၿဖဴစင္ၿခင္းအလင္း...။

ခင္မင္မွဳဆိုတာ...
စာရြက္ၿဖဴၿဖဴလို..
နွလံုးၿဖဴၿဖဴနဲ ့..
မက္ေမာမွဳအလ်ဥ္းမရွိ..
တပ္မက္မွဳရွင္းအတိ...။

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ....
ႏြယ္ရွင္တစ္ပင္လို..
တြယ္ရာရစ္လို ့
ဘယ္ခါမလြတ္တဲ ့....
ၾကိဳးေလးတစ္ေခ်ာင္းသာ...။

အခ်စ္ဆိုတာ.....
တပ္မက္မွဳေလာဘ..
ပိုင္ဆိုင္လိုမွဳအတၱ..
ေပးဆပ္မွဳအနဂၢ..
တခါတခါ..
ပ်ားရည္ဖံုးလႊမ္းထားတဲ ့ဓါးသြားထက္ထက္လို..
ခ်ိဳၿမိန္မွဳေနာက္..
နာက်င္မွဳေရာက္..။

ဘ၀ဆိုတာ....
ရိုလာကိုစတာလို..
နိမ့္လိုက္ၿမင့္လိုက္ 
အေကြ ့အေကာက္ေတြၾကား..
ရင္ဖိုလိွဳက္ေမာရင္း..
ဒီေန ့ဆိုတာ မေရရာသလို..
မနက္ၿဖန္ဟာလဲ မေသမခ်ာ....။

အမုန္းဆိုတာ....
အရွံဳးရဲ ့ဂိတ္စ..
အၿပံဳးရဲ ့ဂိတ္ဆံုး...
က်ရွံဳးမွဳေတြ အတံုးအရုန္း..
နာက်င္မွဳေတြ အထံုးထံုး..
အဆံုးမရွိေတာ့တဲ ့..
အရွံဳးေတြနဲ ့လမ္းဆံုး.....။

ငါ.... (၂)

ငါဆိုတာ....
စိတ္အစဥ္က ေတာင္တန္းေတြလို..
ၿမင့္လိုက္ နိမ့္လိုက္နဲ ့..
တခါတခါ မိုးထိေရာက္ၿပီး..
အရွိန္အဟုန္ၿပင္းစြာ အ၀ီဇိတြင္းထိ
ထိုးဆိုက္တတ္သူ....။

ငါဆိုတာ....
ဆူးမဲ ့ပန္း ေပမယ့္..
ရန္သူလာရင္ေတာ့..
အဆိပ္ေငြ ့ထုတ္လႊတ္တတ္သူေပါ့...

ငါဆိုတာ...
မာနေတြ ဆြတ္ဖ်န္းေပမယ့္..
ပင္ကိုယ္သိမ္ငယ္ၿခင္း ကိုယ္သင္းရနံ ့
တေထာင္းေထာင္းထ ေနသူေပါ့...

ငါဆိုတာ....
ကဗ်ာဆရာမဟုတ္ေပမယ့္
ကဗ်ာ ေတြေရးသူ..
အဆိုေတာ္ မဟုတ္ေပမယ့္
သီခ်င္းဆိုသူ...
အသည္းကြဲဆရာမၾကီး မဟုတ္ေပမယ့္..
အသည္းခဏခဏကြဲဖူးသူေပါ့....

ငါဆိုတာ....
ခ်စ္သူ ခင္သူခပ္ရွားရွား ဘ၀မွာ
အထီးက်န္ၿခင္း နဲ ့သာ
မိတ္ေဆြဖြဲ ့တတ္သူေပါ့....

ငါဆိုတာ....
ခံစားမွဳ ကိုအနွစ္ခ်ဳပ္..
စာအုပ္အၿဖစ္ထုတ္ၿပီး..
ဒဏ္ရာေဟာင္းကို ခ်ဳပ္ခ်င္သူေပါ့...

ငါဆိုတာ...
 သားေကာင္လား.. မုဆိုးလား..
ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခြဲၿခားနိုင္ခင္..
ၿပန္အမဲလိုက္ခံရသူေပါ့...

ငါဆိုတာ...
ရင္ထဲမွာ ပန္းတစ္ၾကိမ္ဖူးပြင့္တုိင္း..
အၾကိမ္တရာမက ဆူးစူးခဲ့ဖူးသူ...

ငါဆိုတာ....
မင္းလႊင့္ပစ္ခဲ့တဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြကို..
ဟိုတစဒီတစ လိုက္ေကာက္ရင္း
ရင္ဘတ္ထဲထည့္သိမ္း..
အသက္ဆက္ရသူပါ...

ငါဆိုတာ....
၂၁ ရာစုနဲ ့ခပ္လွမ္းလွမ္း..
၁၉ရာစု ရဲ ့လက္က်န္..
ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ေခတ္ေဟာင္းသမီးပ်ိဳေပါ့....

ငါဆိုတာ....
ရင္ဘတ္ကို သံမွိဳရိုက္ခံရလိုက္...
အနဳတ္ခံရလိုက္နဲ ့ ေသြးထြက္ေနတဲ ့ရင္တစ္စံုနဲ ့..
ခံုမင္စရာမေကာင္းတဲ ့ဘ၀ကို
ထံုက်ဥ္ေနခဲ့သူေပါ့...

တကယ္ဆို....
ငါဆိုတာဟာေလ....
မင္းရဲ ့စကားတစ္ခြန္းနဲ ့တင္...
တေန ့တည္းမွာ ေကာင္းကင္ဘံုနဲ ့ငရဲ..
အသြားအၿပန္ လုပ္ေနတတ္သူပါကြာ.....။

ကိစၥမရွိဘူး....

မွိတ္မွိတ္ၾကီးၿပံဳးေနတဲ ့လ၀န္းၾကီးရယ္...
ဖိတ္ဖိတ္ေလး လင္းေနတဲ ့ၾကယ္စင္တန္းရဲ ့ေအာက္မွာ..
တိတ္တိတ္ေလး ငိုေနတဲ ့သူတေယာက္ရွိေနမွန္း
ဘယ္သူမွမသိနိုင္ပါဘူး....။

ထားခဲ့ၿပီးမွေတာ့ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ပါနဲ ့...
သြန္ၿပီးတဲ ့ေရ ၿပန္မရနိုင္သလို
ငါ့ေခါင္းထဲက ေမာင္းထုတ္ထားတဲ ့မင္းနဲ ့
ၿပန္ေပါင္းထုတ္ဖို ့မွမၿဖစ္နိုင္ေတာ့တာ....

မိုးအကုန္ေဆာင္းအကူးမွာ
ငါ့ကို ရူးေအာင္လုပ္ခဲ့လို ့
တစ္နွစ္တစ္ခါ ဒီလိုအကူးအေၿပာင္းကာလတိုင္း
ငါ မူးခ်င္ခဲ့တယ္...
နင့္လုပ္ရက္ေတြ ေမ့နိုင္ဖို ့အတြက္ေပါ့...။

တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္တစ္ပုဒ္..
ထပ္ထပ္ၿပီး ငါမရစ္ခ်င္ေပမယ့္..
ၿဖစ္ခဲ့သမွ်အေၾကာင္း...
အေကာင္းဆိုတာ မရွိခဲ့လို ့..
ေစာင္းငဲ ့ၾကည့္မိတိုင္းလဲ..
ေခါင္းခဲမတတ္ပါပဲ...။

မဖိတ္ေခၚပဲနင္လာခဲ့သလို...
တိတ္တိတ္ေလးထြက္သြားတဲ ့မင္းေၾကာင့္ 
ခဏတာ ငါထိတ္လန္ ့ခဲ့ဖူးေပမယ့္
ကိစၥေတာ့မရွိပါဘူး...
စိတၱဇညေတြၿပီးရင္...
အတိတ္ေတြထားခဲ့လို ့
ပစၥဳပန္ကို အၿပံဳးေတြနဲ ့အတူ 
ငါေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္မွာပါ....။