ငါ.... (၂)

ငါဆိုတာ....
စိတ္အစဥ္က ေတာင္တန္းေတြလို..
ၿမင့္လိုက္ နိမ့္လိုက္နဲ ့..
တခါတခါ မိုးထိေရာက္ၿပီး..
အရွိန္အဟုန္ၿပင္းစြာ အ၀ီဇိတြင္းထိ
ထိုးဆိုက္တတ္သူ....။

ငါဆိုတာ....
ဆူးမဲ ့ပန္း ေပမယ့္..
ရန္သူလာရင္ေတာ့..
အဆိပ္ေငြ ့ထုတ္လႊတ္တတ္သူေပါ့...

ငါဆိုတာ...
မာနေတြ ဆြတ္ဖ်န္းေပမယ့္..
ပင္ကိုယ္သိမ္ငယ္ၿခင္း ကိုယ္သင္းရနံ ့
တေထာင္းေထာင္းထ ေနသူေပါ့...

ငါဆိုတာ....
ကဗ်ာဆရာမဟုတ္ေပမယ့္
ကဗ်ာ ေတြေရးသူ..
အဆိုေတာ္ မဟုတ္ေပမယ့္
သီခ်င္းဆိုသူ...
အသည္းကြဲဆရာမၾကီး မဟုတ္ေပမယ့္..
အသည္းခဏခဏကြဲဖူးသူေပါ့....

ငါဆိုတာ....
ခ်စ္သူ ခင္သူခပ္ရွားရွား ဘ၀မွာ
အထီးက်န္ၿခင္း နဲ ့သာ
မိတ္ေဆြဖြဲ ့တတ္သူေပါ့....

ငါဆိုတာ....
ခံစားမွဳ ကိုအနွစ္ခ်ဳပ္..
စာအုပ္အၿဖစ္ထုတ္ၿပီး..
ဒဏ္ရာေဟာင္းကို ခ်ဳပ္ခ်င္သူေပါ့...

ငါဆိုတာ...
 သားေကာင္လား.. မုဆိုးလား..
ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခြဲၿခားနိုင္ခင္..
ၿပန္အမဲလိုက္ခံရသူေပါ့...

ငါဆိုတာ...
ရင္ထဲမွာ ပန္းတစ္ၾကိမ္ဖူးပြင့္တုိင္း..
အၾကိမ္တရာမက ဆူးစူးခဲ့ဖူးသူ...

ငါဆိုတာ....
မင္းလႊင့္ပစ္ခဲ့တဲ ့ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြကို..
ဟိုတစဒီတစ လိုက္ေကာက္ရင္း
ရင္ဘတ္ထဲထည့္သိမ္း..
အသက္ဆက္ရသူပါ...

ငါဆိုတာ....
၂၁ ရာစုနဲ ့ခပ္လွမ္းလွမ္း..
၁၉ရာစု ရဲ ့လက္က်န္..
ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ေခတ္ေဟာင္းသမီးပ်ိဳေပါ့....

ငါဆိုတာ....
ရင္ဘတ္ကို သံမွိဳရိုက္ခံရလိုက္...
အနဳတ္ခံရလိုက္နဲ ့ ေသြးထြက္ေနတဲ ့ရင္တစ္စံုနဲ ့..
ခံုမင္စရာမေကာင္းတဲ ့ဘ၀ကို
ထံုက်ဥ္ေနခဲ့သူေပါ့...

တကယ္ဆို....
ငါဆိုတာဟာေလ....
မင္းရဲ ့စကားတစ္ခြန္းနဲ ့တင္...
တေန ့တည္းမွာ ေကာင္းကင္ဘံုနဲ ့ငရဲ..
အသြားအၿပန္ လုပ္ေနတတ္သူပါကြာ.....။

ကိစၥမရွိဘူး....

မွိတ္မွိတ္ၾကီးၿပံဳးေနတဲ ့လ၀န္းၾကီးရယ္...
ဖိတ္ဖိတ္ေလး လင္းေနတဲ ့ၾကယ္စင္တန္းရဲ ့ေအာက္မွာ..
တိတ္တိတ္ေလး ငိုေနတဲ ့သူတေယာက္ရွိေနမွန္း
ဘယ္သူမွမသိနိုင္ပါဘူး....။

ထားခဲ့ၿပီးမွေတာ့ လွည့္မၾကည့္ခ်င္ပါနဲ ့...
သြန္ၿပီးတဲ ့ေရ ၿပန္မရနိုင္သလို
ငါ့ေခါင္းထဲက ေမာင္းထုတ္ထားတဲ ့မင္းနဲ ့
ၿပန္ေပါင္းထုတ္ဖို ့မွမၿဖစ္နိုင္ေတာ့တာ....

မိုးအကုန္ေဆာင္းအကူးမွာ
ငါ့ကို ရူးေအာင္လုပ္ခဲ့လို ့
တစ္နွစ္တစ္ခါ ဒီလိုအကူးအေၿပာင္းကာလတိုင္း
ငါ မူးခ်င္ခဲ့တယ္...
နင့္လုပ္ရက္ေတြ ေမ့နိုင္ဖို ့အတြက္ေပါ့...။

တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္တစ္ပုဒ္..
ထပ္ထပ္ၿပီး ငါမရစ္ခ်င္ေပမယ့္..
ၿဖစ္ခဲ့သမွ်အေၾကာင္း...
အေကာင္းဆိုတာ မရွိခဲ့လို ့..
ေစာင္းငဲ ့ၾကည့္မိတိုင္းလဲ..
ေခါင္းခဲမတတ္ပါပဲ...။

မဖိတ္ေခၚပဲနင္လာခဲ့သလို...
တိတ္တိတ္ေလးထြက္သြားတဲ ့မင္းေၾကာင့္ 
ခဏတာ ငါထိတ္လန္ ့ခဲ့ဖူးေပမယ့္
ကိစၥေတာ့မရွိပါဘူး...
စိတၱဇညေတြၿပီးရင္...
အတိတ္ေတြထားခဲ့လို ့
ပစၥဳပန္ကို အၿပံဳးေတြနဲ ့အတူ 
ငါေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္မွာပါ....။

စံ အလြဲအမွား...

အမွားကိုအမွန္လုပ္..
အမည္းကိုအၿဖဴသုတ္..
အရွဳပ္ကိုအဟုတ္လို ့မွတ္..
အမွတ္မရွိပဲ အဆက္အဆံလုပ္မိခဲ့တာအတြက္..
အခုေတာ့ ငါ အပ်က္ပ်က္နဲ ့
နွာေခါင္းေသြးထြက္ရၿပီ...။

ငါ.. အဆိပ္ပင္ေရေလာင္းေနမိတာလား..
ကြ်ဲအပါးေဆာင္းသြားတီးမိေနသလား...
ဆာေလာင္ေနတဲ ့က်ားအနား..
သြားကစားမိတာလား..
အစားခံရမွ တအားနာၿပမိေနတယ္..။

အမွားတရန္ကို အမွန္တရားလုပ္
အရွဳပ္ထုတ္ကိုပါကင္ထုတ္..
ထံုးသုတ္ထားတဲ ့အုတ္ဂူေအာက္က
အပုပ္ေကာင္ကို ငါ့အတြက္
စံၿပသရုပ္ေဆာင္အၿဖစ္ငါ သတ္မွတ္ေနမိသလား...။

ငါကေၿမြအလပယ္ဆရာၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တာပါ..
ဒါေပမယ့္ သူ ့အထာကိုမညက္ေသးေတာ့
ေခ်ာ့ခ်င္ခဲ့ေပမယ့္ ေဆာ့တယ္အမွတ္နဲ ့
ငါ့ကိုေပါက္... အခုဆို
ငါအဆိပ္သင့္ေနခဲ့ရၿပီ...။

သံုးထားတဲ ့ခြင့္လႊတ္ၿခင္း
ဆံုးသြားတဲ ့ေမတၱာေတြအတြက္..
အခုဆို...
ငါ့စိတ္ေတြလဲကုန္လွပါၿပီ..
သုည သာသာက်န္ေတာ့တဲ ့ငါ့ဘ၀မွာ
သူ ့အၿပစ္ေတြကို ဖံုးလႊမ္းေပးမယ့္
ေစတနာေတြလဲ ဆိတ္သုဥ္းခဲ့ရၿပီ....။

သက္ဆိုင္သူသို ့...

က်ိန္တယ္ဆိုတာ...
အလိမ္အညာတမ်ိဳးမွန္း
ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ
အလိမ္ခံရၿပီးမွ..
ငါ.. သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္..။

သစၥာတရားဆိုတာ...
ေမတၱာတရားကိုအလြဲသံုးစားလုပ္သူအတြက္..
ရစ္ပတ္ခ်ည္ေနွာင္တဲ ့ၾကိဳးေလးတေခ်ာင္းသာ...

ယုံေပးဖို ့လဲငါ့စိတ္ေတြကုန္ၿပီ..
ခံစားခ်က္ေတြလဲထံုက်ဥ္လို ့..
မွဳန္တုန္တုန္နဲ ့ၾကံဳလာသမွ်ကိုလဲ
ေရစုန္ေမ်ာလိုက္ခ်င္ၿပီ....

အားလံုးကို တစ္ ကၿပန္စလို ့ရရင္..
ခံစားခ်က္အသစ္တစ္ခုနဲ ့..
နွစ္နွစ္ကာကာခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ ့နင့္ကို
အၿပစ္တစ္ခုလို ့သတ္မွတ္ကာ..
ဒီဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခု..
ငါ ဆင္ဆာၿဖတ္ပစ္လိုက္မွာပါ....။

နင္ထိန္ခ်န္ထားတာေတြအတြက္..
က်ိန္စာမသင့္ရေအာင္..
နွလံုးသားအတိမ္အနက္ကိုခ်င့္ခ်ိန္..
ဒီေလာက္နဲ ့ပဲတင္းတိမ္ရင္း..
ၿပင္းၿပငး္ထန္ထန္ဒဏ္ရာမရခင္..
ခင္းထားတဲ ့ဇာတ္ ရပ္နားၾကစို ့လား....။

နွေၿမာတယ္...

မာနေလးပြန္းပဲ ့သြားလို ့
ငါ မြန္းက်ပ္ေနခဲ့တာလား....
အထြန္ ့တက္လာတဲ ့နင့္စကားသံေၾကာင့္
ေဒါသ သံေတြစြန္းထင္းလာခဲ့တာလား...
ေသခ်ာတာေတာ့
ဒါ တြန္းအားတစ္ခုေၾကာင့္ပဲဆိုတာ...။

အားလံုးကိုအရွံဳးေပးခဲ့တာ
အမုန္းေတြနဲ ့ငါမရွင္သန္ခ်င္လို ့ပါ...
ဒီထပ္ ပိုၿပီး အတုန္းအရုန္းၿဖစ္ဖို ့
အၿပံဳးတု ေတြနဲ ့အဆံုးထိ
မတြန္းပို ့ခ်င္ပါနဲ ့....။

ေတာင္းပန္တယ္ ဆိုတိုင္းသာ
ငါ့ရင္တစ္ၿခမ္းအေကာင္းတိုင္းၿပန္ရမယ္ဆိုရင္ေလ...
နင္ေရာင္းစားပစ္ခဲ့တဲ ့ ငါ့မာန ေတြအတြက္
နင့္အၿပစ္ေတြကို အတိတ္ေဟာင္းမွာ
ဆိတ္ၿငိမ္ စြာ ေခါင္းခ်ေစခဲ့မိမွာပဲ...။

နင္ထားတတ္တဲ ့ အာဃာတေတြ
ငါေရာ မထားတတ္ဘူးထင္လား...
အမုန္းဆိုတာေရာ ငါမသံုးတတ္ဘူးထင္လို ့လား...
နင့္လုပ္ရက္ေတြအားလံုးအတြက္
ခြင့္လႊတ္ၿခင္းဆိုတာ ငါ့အတြက္
လြယ္ကူတယ္လို ့မ်ား ထင္ေနလား....။

အရွင္လတ္လတ္ရွိေသးတဲ ့
ငါ့အသည္းနွလံုး ထုတ္ယူစားသံုး
စုန္းစုန္းၿမဳပ္ေတာ့မယ့္ ငါ့ဘ၀ထဲက
မာနေတြကို ဖဲ့ေၿခြလို ့ပဲ့ေၾကြက်မွ
နင္ အာသာေၿပမယ္တဲ ့လား....။

ငါအားက်ခဲ့တဲ ့နင့္အၿပဳအမူေတြအတြက္
ငါ့ကိုယ္ငါ ဟားတိုက္ခ်င္တယ္...
ငါ ေလွ်ာ္ပစ္ခဲ့တဲ ့နင့္အညစ္အေထးေတြအတြက္
ငါ့ကိုယ္ငါ သေရာ္ပစ္ခ်င္တယ္...
ငါေလးစားခဲ့တဲ ့နင့္စိတ္ဓါတ္ေတြအတြက္
ငါ့ကိုယ္ငါ ေဘးမဲ ့ေပးခ်င္တယ္...။

 ငါရက္ေရာစြာေပးကမ္းခဲ့တဲ့

ခြင့္လႊတ္ၿခင္းအတြက္..

ငါ့စိတ္ငါနွေၿမမိတယ္.. ။

မဖိတ္ပဲလာတဲ့ဧည့္သည္...

ရင္ထဲရွင္းဖို ့..
ေနာင္တေတြရွင္းထုတ္..
အမွားေတြခင္းက်င္းၿပသခဲ့တာ...
ပြဲခင္းထဲက ဖ်ာလို..
နင္းေၿခပစ္ခံဖို ့မွ မဟုတ္တာ.....

အရစ္ရစ္နဲ ့အထပ္ထပ္က်ခဲ့တဲ ့..
ခံစားမွဳအနည္ေတြ
ခဲတစ္လံုးနဲ ့ပယ္ပယ္နွယ္နွယ္ပစ္ေပါက္မွေတာ့...
တည္ၿငိမ္ေနတဲ ့စိတ္အေၿခအနည္ထ....
လွိဳင္းဂယက္ေတြ ၿဖာထြက္ခဲ့တာ...
အဆန္းမွ မဟုတ္တာ.....

ေလေၿပညွင္းေတြရင္ထဲတိုးေ၀ွ ့..
ဟိုး တစ္ေကြ ့က သံေယာဇဥ္..
၀ိုးတ၀ါး ကိုဖမ္းဆုတ္ဖို ့...
ငါ့ေၿခလွမ္းေတြ လွမ္းဖို ့အားထုတ္ခါမွ...
အမာရြတ္ကို ေၿခရာခံ...
အနာေဟာင္းကိုေၿမလွန္ရွာ..
မုန္တိုင္းေတြ တရစပ္တိုက္ခတ္မွေတာ့...
နာဂစ္အေပၚ ငါနာကစ္သြားခဲ့တာ...
ငါ့အမွားပဲလား......

စကားလံုးေတြၾကမ္းကြ်ံ..
ငါ့နွလံုးသားထဲစူး၀င္နွစ္ၿမွဳပ္ၿပီးေတာ့မွ...
ေမ့ေဆးမပါ အစိမ္းသက္သက္ဓါးနဲ ့ခြဲထုတ္..
နွလံုးသား တစ္ပိုင္းတစ္စ ဆြဲနဳတ္မွေတာ့...
ငါ သည္းသည္းလွဳပ္နာၿပခဲ့တာ...
လြန္တယ္လုိ ့မသတ္မွတ္ပါနဲ   ့.....

မဖိတ္ေခၚပဲနင္လာခဲ့သလို...
မနွင္ခင္ ၿပန္ထြက္သြားပါ..
၀င္ခ်င္တိုင္း၀င္၊ ထြက္ခ်င္တိုင္းထြက္..
ထင္ရာစိုင္းရေအာင္...
ငါ့နွလံုးသားက...
လူေတြက်ိတ္က်ိတ္တိုးတဲ ့..
ရပ္ကြက္ထဲက အလွဴအိမ္မဟုတ္ဘူး....။

သူ.....

သူဆိုတာ....

အၾကည့္တစ္ခ်က္ 

ရင္ကိုလွဳပ္ခတ္ေစတဲ ့

ညိွဳ ့ခ်က္ၿပင္းၿပင္းနဲ ့လူတစ္ေယာက္ေပါ့....။

သူဆိုတာ...

ဘ၀ကိုခပ္ခါးခါးလို ့ၿမင္ရင္း

အသစ္မရွားတဲ ့ဘ၀မွာ

အခ်စ္ေတြအမ်ားအၿပား

ရွိေနသူ....။

သူဆိုတာ...

တခါတခါ စာနာတတ္သေလာက္...

တခါတခါ မညွာတာတတ္သူ....။

သူဆိုတာ....

အေဟာင္းကိုပစ္ ၍

အေကာင္းကိုခ်စ္သူ...

အတိမ္းအေစာင္းရွိလွ်င္

အၿမဲပုန္းေရွာင္သူ....။

သူဆိုတာ....

ခ်စ္ခဲတယ္..ခ်စ္ၿမဲတယ္လို ့

လူၾကားေကာင္းေအာင္

တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ရင္း

ေစာ္တကာနဲ ့ေပ်ာ္ေနတတ္သူ.....။

သူဆိုတာ....

ေရာက္ရာအရပ္မွာ

အထာက်က်ေနတတ္ေပမယ့္

မာနကိုေတာ့ ဘယ္ေသာခါမွ

ခ၀ါမခ်ခ်င္သူ....။

သူဆိုတာ.....

အနိုင္ယူၿခင္းဘာသာရပ္မွာ

ဂုဏ္ထူးအၿမဲထြက္တတ္ေပမယ့္...

အေလွ်ာ့ေပးၿခင္းဘာသာရပ္မွာေတာ့..

အၿမဲ ဘဲဥ မကြဲခဲ့ဖူးသူ.....။

သူဆိုတာ...

ညွိဳ ့ခ်က္ၿပင္းတဲ ့ေၿမြေဟာက္တစ္ေကာင္ေပါ့..

သားေကာင္အလာကို

တစိုက္မတ္မတ္ေစာင့္ၾကည့္ေနသူ....။

သူဆိုတာ....

မာယာေတြနဲ ့ယဥ္ပါး..

အထာညက္ေအာင္သင္ထားသူ..

ညာတတ္ေအာင္လဲသင္ၾကားလို ့..

ၿပဳစားတတ္တဲ ့အတတ္ေတြနဲ ့

သူတပါးအသက္ကိုလဲသတ္တတ္ေသးသူ.....။